Medard urodził się na początku VI w. w Salancy (niedaleko Valenciennes). Jego ojciec był Frankiem, zaś matka Rzymianką. Jego kolegą podczas nauki w szkole w Saint-Quentin był św. Eleuteriusz, któremu Medard przepowiedział, że zostanie biskupem w Tournai. Tak się też po 30 latach stało. Św. Remigiusz, metropolita Reims, wyświęcił Medarda na biskupa Noyon (w północno-zachodniej Francji). Medard usunął z powierzonej mu diecezji resztki pogaństwa. Wprowadził uroczyście św. Radegundę do klasztoru, gdzie ta czcigodna królowa, żona Lotara I, po uzyskaniu formalnej separacji od męża spędziła resztę życia.
Otoczony powszechną czcią, Medard zmarł ok. roku 560. W jego pogrzebie wziął udział sam król Lotar I. On też przeniósł relikwie Świętego do katedry w Soisson; syn Lotara natomiast ufundował tam słynne opactwo św. Medarda. W średniowieczu kult św. Medarda był bardzo żywy w Europie. Powstało wiele jego żywotów. Jego dzieje opiewał w poezji największy poeta owych czasów, św. Wenancjusz Fortunat. Św. Grzegorz z Tours poświęcił mu również piękne karty swojej Historii Franków. Św. Medard był czczony jako patron wielu zawodów: rolników, plantatorów winorośli, piwowarów.